Երազանք, որ հարյուր հազարավոր հայորդիներ են ծոցել իրենց սրտի խորքում, որ սերունդներին ժառանգեն մեծ ու հզոր Հայաստան: Իհարկե, Ձեր հնարավորություններն անչափ շատ են, իրավունքներն՝ առավել ևս, բայց որ ամբողջ ազգի անունից ծնկում եք թուրքի առաջ, կույր մարդուն է անգամ տեսանելի, որը նսեմացնում է հայ մարդու արժանապատվությունը՝ մի բան, որ թուրքին է հատուկ: Մի՞թե Դուք դեռ հետևություններ չեք արել Ձեր հորինած հնարամտության՝ «ֆուտբոլային դիվանագիտության» դառը պտուղներից, որը վերածվեց սիրախաղի, ու ազգի թիկունքին՝ գաղտնիության քողի տակ, ապրիլի 22-ի կեսգիշերին Շվեյցարիայում ստորագրվեց «ճանապարհային քարտեզ» հակահայ համաձայնագիրը, որը մոլորության մեջ դրեց, խառնեց հայամետ Օբամայի բոլոր խաղաքարտերը. արդյունքում Օբաման իր ապրիլքսանչորսյան ելույթում չարտաբերեց միջազգայնորեն ընդունված «Genocide» տերմինը: Օբամայի ելույթի հետ ապրիլի 24-ին ստացանք Ձեր սիրախաղի առաջին դառը պտուղը: Ինչո՞ւ եք ամբողջ ազգին դարձրել Ձեր հորինած սիրախաղի՝ «Ֆուտբոլային դիվանագիտության» պատանդը: Ո՞վ է ձեզ իրավունք տվել միանձնյա՝ առանց համայն հայության հավանություն, առանձնապես պահանջատեր սփյուռքի համաձայնությունն

ունենալու մեր դարավոր թշնամու հետ հանուն սահմանի բացման ողջ ազգին թուրքի առաջ ծնկի բերեք։ Դուք ապտակեցիք այն մարդկանց դեմքին, ովքեր իրենց կյանքն անշահախնդիր նվիրել են

հայոց Մեծ եղեռնի միջազգային ճանաչմանն ու դատապարտմանը, որոնցից մեկն էլ տողերիս հեղինակն է: Ձեր թեթև ձեռքով շատ հեշտ ու հանգիստ ջուրը գցեցիք նրանց գործադրած ջանքերը, լոբբիստական աշխատանքներն ու ահռելի գումարները, որ տրամադրվել էին հաղթանակի հասնելու երազանքով:

Մի՞թե Դուք չեք զգում, որ հայտնվել եք աճպարարությամբ, ստով ու կեղծիքով շաղախված թուրքական դիվանագիտության որոգայթում, մի թակարդ, որ ամբողջ ազգին եք ներքաշել ճահիճը, որտեղից դուրս գալն այլևս անհանար է լինելու: Դուք ինքնագոհ Ձեր սիրախաղով, որ կարողանում եք մերձենալ ու թուրք վերնախավի հետ ձեռքսեղմումի անմոռանալի պահեր ունենալ, Դուք ձեր երևակայական հնարամտությամբ ու տղայական շտապողականությամբ ողջ ազգի համար թակարդ լարեցիք ու ստիպում եք՝ ազգովի լուռ ու մունջ ենթարկվենք Ձեր կամայականությանը: Դուք այսօր արհամարհում եք անգամ Դաշնակցության հետ խորհդակցելը, նրանց կարծիքը լսելը, մի կուսակցություն, որ եղեռնից հետո իր ուսերին է վերցրել միջազգայնորեն Ցեղասպանության ճանաչումն ու դատապարտումը, մեր տարածքների վերադարձը: Զարմանալիորեն Ձեզ չի հետաքրքրում, թե ինչո՞ւ է այսօր Դաշնակցությունը նստացույց, հացադուլ անում, Ձեզ չե՞ն հետաքրքրում այն պատճառները, որ նրանց մղել են այս ծայրահեղ քայլին, թե՞ համառորեն կոծկում եք արտգործնախարարի ազգադավ գործողությունները, որ չբացահայտվեն:

Վաղուց էի նկատել, որ Ձեր խոսքի ու գործի մեջ սարերի չափ տարբերություն կա. մի՞թե սահմանի բացումն այդքան անհրաժեշտություն է, թե՞ մի խումբ բիզնեսմենների կամքը կատարելու, նրանց միլիոնները կրկնապատկելու համար ազգովին այդքան թանկ ենք վճարելու…

Կարո՞ղ եք գոնե գեթ մի հարցիս պատասխանել. ի՞նչ է նշանակում «սահմանների փոխադարձ ճանաչում»։ Չե՞ք կարող պատասխանել, ես կպատասխանեմ. անարգվել է մեր 1,5 մլն նահատակների սուրբ հիշատակը՝ հարյուրամյա ճանապարհ անցած մեր ցավերի ցավը, ծովից ծով պատմական հայրենիքի վերադարձն այլևս դարձավ անհաuանելի երազանք. հրաժարվել պահանջատիրությունից, կասեցնել աշխարհով մեկ գործող Հայ դատի աշխատանքները… աշխարհի աչքին երևալ զրպարտիչ՝ մեր առաջ փակելով բոլոր դռները: Սահմանի բացման հետևանքների մեջ այժմ չեմ ուզում խորանալ, միայն թռուցիկ ասեմ, որ ողջ ազգը դառնալու է չարչի՝ թուրքն արտադրի, հայն՝ իրացնի, մեր բուհերն էլ են փակվելու, իսկ որ նորից թուրքն արմատներ է գցելու բուն Հայաստանում, դա անառարկելի է, իսկ հետևանքնե՞րը… չեմ շարունակում, քանզի «Սահմանի բացման վնասների» մասին վաղուց եմ գրել իմ ընդարձակ վերլուծությունը: Իսկ եթե ուզում էիք սահմանը բացել ու դիվանագիտական կապ հաստատել Թուրքիայի հետ, այն էլ՝ առանց նախապայմանների, ինչպե՞ս եղավ, որ օգոստոսի 31-ին այսպիսի խայտառակ նախապայմանի՝ «Վերահաստատելով երկու երկրների միջև գոյություն ունեցող ընդհանուր սահմանի փոխադարձ ճանաչումը՝ սահմանված միջազգային իրավունքի համապատասխան պայմանագրերով» արձանագրության տակ ստորագրություն դրվեց: Կարծիք է ստեղծվում, որ մի երրորդ երկրի ներկայացուցիչ է այդ արձանագրության տակ դրել իր ստորագրությունը, ոչ հայ մարդ. հայ մարդու ձեռքը պիտի կոտրվեր այդ պահին…

Մի՞թե Ցեղասպանությունն ուրանալու հաշվին պետք է բացվեն այդ սահմանները, մեր գերի ընկած սահմանները: Միամտություն կլիներ մտածել, թե Գյուլը կընդուներ ձեր «ֆուտբոլային հրավերքն» ու կգար Հայաստան՝ ֆուտբոլ դիտելու, կամ Դավոսում Էրդողանի բեմականացված պահվածքը Պերեսի երեսին շպրտելով՝ «Դուք մարդասպան եք, քանի որ Գազայում երեխաներ եք սպանում», լքելով դահլիճը՝ չմոռացավ հանդիպել Ձեզ հետ… Մի՞թե ռազմավարական գիտելիքների պակասը չէ, որ այս քայլերը մանրակրկիտ վերլուծության չեն ենթարկվել Ձեր կողմից՝ հաշվի չառնելով ամենակարևոր հանգամանքը, որ եթե այսօր թուրքը բացի սահմաններն ու դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատի, մենք այլևս իրավունք չուենք Ցեղասպանության մասին անգամ թեթև ակնարկել, կամ Ադրբեջանի խնդրում թուրքի կամքին հակառակ քայլ՝ մյուս օրը մեր դեսպանը կարտաքսվի Թուրքիայից, սահմանն էլ կփակվի, հայկական ապրանքներն էլ կբոյկոտվեն…

Մի՞թե փորձադաշտ են մեր ազգային խնդիրները, ու Դուք այսօր Ձեր շուրջը հավաքելով կուսակցությունների ղեկավարներին՝ փորձում եք համոզել որ Դուք ճիշտ եք՝ Ձեր գործողությունների հետագա անհաջողությունների մեղսակիցը դարձնելով նրանց։ Բայց այդ 52 կուսակցական ղեկավարներով չէ, որ պիտի որոշվի այնպիսի հարց, ինչպիսին Ցեղասպանությունն է ու հայկական տարածքները։ Ո՞ւմ է գաղտնիք, որ կուսակցության ղեկավարների, Ազգային ժողովի պատգամավորների 99%-ը բիզնեu ունեն ու հետապնդում են իրենց սեփական շահերը, որ սահմանները բաց լինեն, ու իրենց գրպանների պարունակությունը եռապատկվի ու քառապատկվի… Նրանց հայրենասիրության չափը համեստորեն լռելն է, իսկ դիվանագիտական ձախողումների գլխավոր մեղավորը վաղը Դուք եք ճանաչվելու, ու Ձեր ճակատին է դաջվելու դավաճանի խարանը. սերունդներն անեծքով են հիշելու Ձեր անունը։ Այս է դառը իրականությունը։

Դավաճանությունը պոզով ու պոչո՞վ է լինում… Ունեցե՛ք համարձակություն՝ ընդունելու Ձեր սխալը և ճանապարհի կեսից գոնե հետ կանգնե՛ք, որ հնարավոր լինի՝ Ձեր սխալ քայլերը սրբագրել կարողանանք: Վաղուց էի նկատել, որ Ձեր խոսքի ու գործի մեջ սարերի չափ տարբերություն կա։

Չի կարող կարգավորման, դիվանագիտական հաստատման, բարիդրացիական հարաբերության մասին խոսք լինել անգամ, երբ այն կառուցվում է անարդարության հիմքի վրա, երբ մեր ուղեղից ու սրտից փորձում եք ջնջել Հայկական Ցեղասպանությունը, մեր 1,5 մլն նահատակներին, մեր պապերի երկիրը, այն դեպքում, երբ մենք մեծ շանսեր ունենք մեր տարածքներին տեր կանգնելու՝ միջազգային դատարանով Թուրքիայից պահանջելով մեր այն տարածքները, որոնք ամրագրված են Ամերիկայի 28-րդ պրեզիդենտ Վուդրո Վիլսոնի «Իրավարար վճիռում», որը չունի վաղեմության ժամկետ, հաստատված է Ամերիկայի մեծ կնիքով՝ 18 պետությունների մասնակցությամբ (22 նոյեմբերի, 1920թ.):

Հայ-թուրքական սահմանների ճանաչման հարցը ոչ միայն հայաստանյան կուսակցությունների կամ Ազգային ժողովի լուծման խնդիրը չէ. այն համայն հայության հանրաքվեն միայն կամրագրի՝ Ձեր գործողություններին «այո՞» ասի, թե՞ «ոչ»: Թեև Ձեզ համարում եք համայն հայության նախագահ, բայց այսօր ցավով պիտի արձանագրեմ, որ թքած ունեք սփյուռքի կարծիքի վրա՝ էժան ծախելով սփյուռքի 100-ամյա պայքարի ճանապարհ անցած Ցեղասպանության միջազգայնորեն ճանաչման գործընթացը: Փաստացի դուք այսօր օգնում եք թուրքին, որ աշխարհով մեկ գործող Հայ դատի գրասենյակները դադարեցնեն իրենց լոբբիստական աշխատանքները: Տարիներ ի վեր Թուրքիան հայցում էր հրեական լոբբիի աջակցությունը՝ հակազդելու Կոնգրեսի վրա՝ օրակարգից հանելու Ցեղասպանության հարցը։ Հիմա դրա կարիքը չկա. Ձեր օգնությամբ Թուրքիան հրաժարվեց հրեական լոբբիի աջակցությունից, քանզի նրանց վրա ծախսվող միլիոններն այնքան օգտակար չէին կարող լինել, ինչպես Ձեր հորինված սիրախաղի, որն ամբողջ աշխարհին մոլորեցրեց. անգամ այն 22 պետություններին, որոնք ընդունել էին Հայոց ցեղասպանությունը, դրեց անելանելի դրության մեջ: Իսկ մյուս պետություններն այս ֆոնի վրա այլևս իրենց խորհրդարաններում Ցեղասպանության թեմային կանդրադառնա՞ն։ Երբե՛ք…

Ու այս զրոյական դիվանագիտական ռազմավարական գիտելիքներով երկիր եք ղեկավարում, ազգային անլուծելի հարցեր լուծում հեշտ ու հանգիստ՝ մատների արանքով նայելով, մոռանալով, որ գործ ունեք ցեղասպան, խորամանկ, խարդախ, սուտը բերանում աջ ու ձախ շաղող թուրք հրեշի հետ, որ ձեռքսեղմումի պահին իրեն բարեկամ է ձևացնում, բայց մի քայլ այն կողմ նույն թշնամին է, իրենց

ցեղասպան նախնիների իսկական ժառանգորդները…

Առաջին հայ ղեկավարն եք, որ ծնկում է թուրքի առաջ մի փոր հացի՝ սահմանի բացման համար, որի հետևանքներն, օգուտներն ու վնասներն անգամ նժարի վրա չեք դրել, բայց խաղասեղանին եք դրել մեր հազարամյա պատմական տարածքները և արդեն խաղը տանուլ եք տվել։ Ցավոք, համարձակություն չունեք խոստովանել: Այսօր ձեր հորինած «Ֆուտբոլային դիվանագիտությունն» աշխատո՞ւմ է Թուրքիայի օգտին:

Թուրքիան հաղթեց ոչ միայն ֆուտբոլում, այլև դիվանագիտորեն։ Ես, որ միշտ քննադատել եմ երկիրը ցնցումների մեջ պահող ընդդիմության հանրահավաքները, քննադատական հոդվածներով հանդես

եկել, այսօր այս ճակատագրական պահը հաղթահարելու համար համազգային ընդվզման կոչ եմ անում։ Միայն այդ դեպքում կկարողանանք փրկել մեր պահանջատիրության իրավունքը, ինքնասիրությունն ու արժանապատվությունը… Որակումներս խիստ են, պարո՛ն նախագահ, բայց, ցավոք, այս է դառը ճշմարտությունը՝ ընդունեք, թե չընդունեք:

Սթափության կոչ եմ անում՝ հանուն մեր ազգային շահերի, հանուն մեր նահատակների սուրբ հիշատակի, հանուն մեր ազգային արժանապատվության:

Սոնա Արշունեցի-Բրյուսել

(Գրող, հրապարակախոս, Հայ դատի պաշտպան)

ճիշտ է երկար տարիներ գտնվում եմ հայրենիքից հեռու, բայց այսօր էլ նույն գաղափարների կրողն եմ ու այստեղից՝ իմ ուժերի ներածի չափով աշխատում եմ նպաստել մեր սրբազան պայքարին. իմ հայրենասիրական ստեղծագործությունները, հրապարակախոսական հոդվածներն անգլերեն թարգմանված համակարգիչով տարածում եմ աշխարհի տարբեր հասցեներով. կոնգրեսականներ, սենատորներ, հեղինակավոր թերթեր, լրագրողներ առանց սահմանի, թուրքական թերթեր … և այսօր այս նամակը գրելու իրավունքը վաստակած, դիմում եմ ձեզ՝ Հայաստանյան դաշնակցական կուսակցության ղեկավար մարմիններիդ, որ լինելով հարյուրամյա ազգային կուսակցություն, մաս կազմելով կոալիցիայի, դուք բարձիթողի վիճակում ձգեցիք ազգային խնդիրներն ու ամբողջովին ապավինեցիք նախագահ Սերժ Սարգսյանի ու արտգործնախարար Էդվարդ Նալբանդյանի բարի կամքին։ Ձեր կրավորական կեցվածքն առիթ հանդիսացավ, որ նրանք առանց ձեզ հետ հաշվի նստելու, միանձնյա, արագացված ապազգային քայլեր ձեռնարկեն՝ “Սահմանի բացման” երազանքով գայթակղված, առանց ծանր ու թեթև անելու օգուտներն ու վնասները: Դուք քաջատեղյակ լինելով թուրքական դիվանագիտության պրոֆեսիոնալիզմին, աճպարարությանը, որի հիմքում ընկած է սուտն ու կեղծիքը, ինչու՞ անմիջապես չկանխեցիք նախագահի կողմից անմտածված , անհարկի, աշխարհին մոլորեցնող այս քայլը՝ “Ֆուտբոլային հրավերքը”: Միթե՞ քաղաքական հոտառությունից այդքա՜ն հեռու էիք Հայաստանյան ՀՅԴ Գերագույն Մարմնի պատասխանատուներ, որ ճշգրիտ համադրումներ չկարողացաք կատարել, պետական շահերը պաշտպանելով, հետին պլան մղեցիք համընդհանուր ազգային շահը ու սթափվեցիք շա՜տ ուշ, երբ բանը բանից անցել էր, երբ “ֆուտբոլային հրավերքն” իր սև գործն արել էր արդեն:
“ՖՈՒՏԲՈԼԱՅԻՆ ԴԻՎԱՆԱԳԻՏՈՒԹՅԱՆԸ” պետք է արժնանար ձեր կողմից կոշտ դիմադրության. կոալիցիայից դուրս գալու, պորտֆելներից հրաժարվելու, զօր ու գիշեր հանրահավաքներ կազմակերպելու, նստացույցեր…, որ ձեր բողոքի ձայնը հասներ Թուրքիա՝ մինչև Գյուլին, որ նա չմտածեր, թե միայն սփյուռքն է պայքարում ցեղասպանության, մեր հողերի համար, այլ բուն Հայաստանի ժողովուրդը անզիջում է անցյալը սրբագրել փորձող ամեն մի ոտնձգության դեմ: Այ, այն ժամանակ բարձր կլիներ դաշնակցության հեղինակությունը ժողովրդի աչքին ու դուք թիկունք կանգնողների պակաս չէիք ունենա:

Չեմ կասկածում, որ ժողովուրդը ձեզ նեցուկ չկանգներ, քանզի ազգային հարցերը մեր ազգի համար միշտ էլ թիվ մեկ գերխնդիր են եղել ու կան. դա ապացուցվեց 88-ին: Միթե՞ ազգային ռազմավարական գիտելիքների պակաս ունի դաշնակցությունը, թե՞ կոալիցիայի մաս կազմելով, ներքաշվեցիք ներքաղաքական խնդիրների մեջ, մոռանալով ձեր բուն առաքելության մասին, ընդունելով հարմարվողական կեցվածք, աչք փակեցիք ձեր շուրջը կատարվող ապազգային գործընթացին։ Արդյունքում սփյուռքի “Հայ-դատի” տարիներ ի վեր կատարած լոբբիստական աշխատանքների անուրանալի ձեռքբերումները ջուրը լցրեցիք:

Երկար տարիներ կոալիցիայի մաս կազմելով, ձեր իշխանամետ, հարմարվողական, կրավորական կեցվածքով հաճոյացաք իշխանություններին ու ձեր անտարբերությամբ երկրորդ պլան մղեցիք ազգային խնդիրները. ես ցնծություն կապրեի, եթե ձեր գլխավորությամբ ողջ ազգը դուրս գար ու բողոքեր “ֆուտբոլային հրավերքի” ժամանակ, բայց դուրս է գալիս Լևոնին սատարելու։ Ինչու՞։ Քանզի ձեր անգործունեության շնորհիվ ազգային գաղափարախոսությունը մղվել է հետին պլան ու հոգևարք է ապրում բուն Հայաստանում. ու այսօր միայն ստամոքս լցնելու կռիվ է գնում. մի փոր հացի ազգ ենք դարձել. այս է պատասխանը:

Միայն տարին մեկ անգամ. ապրիլի 24-ին եք մեզ ի ցույց դնում ձեր հայրենասիրության չափը:
Ի՞նչ է դաշնակցությունը մաս կազմեց կոալիցիային, որ պորտֆելնե՞ր ձեռք բերի ու հաճոյանա իշխանությունների՞ն: Կոպիտ է որակումս, բայց զուտ դառը ճշմարտություն:
Ողջ ազգի թիկունքին գաղտնի սիրախաղերը թուրք ղեկավարների հետ ու ձեր միամիտ «անտեղյակությունը» նրանց բանակցություններին ու ստորագվող փաստաթղթերին անընդունելի է՝ հանցագործություն, իսկ ձեր կողմից լռելը՝ օժանդակություն Սերժ Սարգսյանին ու Էդվարդ Նալբանդյանին, որ ավելի խորը ներքաշվեն թուրքական սիրախաղի որոգայթները, որի արդյունքում կորցրեցինք մեր վստահությունը ցեղասպանությունն ընդունած ու դեռ չընդունած Եվրոպական պետությունների, աշխարհի աչքին։ Ապրիլի 24-ի Օբամայի ելույթը դրա վառ ապացույցն էր: Այս սիրախաղի բոլոր ճանապարհները տանում են Թուրքական դիվանագիտության հաղթանակին.

Այնպես է ստացվում, որ Սերժ Սարգսյանն ու Էդվարդ Նալբանդյանը կարող են հանդես գալ ամբողջ ազգի անունից , հաշվի չառնելով Սփյուռքի միլիոնավոր պահանջատեր մեր հայրենակիցների պայքարը, թքած ունեն աշխարհով մեկ գործող “Հայ-դատի ” անգնահատելի աշխատանքներին, որոնք հասել են բավական հաջողությունների Մեծ Եղեռնը տարբեր պետությունների կողմից ընդունելու ուղղությամբ, որոնք տարիներ շարունակ մեծ լոբբիստական աշխատանքներ են տանում ու գումարներ ծախսում, որ իրականություն դարձնեն մեր արևմտյան տարածքների վերադարձը:

Ձեր քթի տակ էր կատարվում հայ-թուրքական սիրախաղը ու դուք լուռ էիք. ինչու՞ այդքան ուշ սթափվեցիք, թե՞ ափսոսում էիք պորտֆելներից զրկվել:
Երբ տեսաք ձեր հանդուրժողականությամբ, հարմարվողականությամբ խայտառակում եք ձեր կուսակցության պատիվը՝ շա՜տ ուշացումով հրաժարական տվեցիք, բայց չընդվզեցիք, բողոքի ցույցեր չկազմակերպեցիք, ոչ էլ նախագահից պահանջեցիք վերջ տալ աշխարհին մոլորեցնող հայ-թուրքական սիրախաղին, որը դիվանագիտության խայտառակ տգիտության վկայություն է. ձեռքսեղմումի պահին առերևույթ բարեկամ, բայց մի քայլ այն կողմ նույն թշնամի Թուրքիայի հետ պարտվողական դիրքերից հանդես գալու ողջ գործընթացին դուք էլ մասն եք կազմում, պատասխանատվություն կրում հավասարաչափ, մի բան էլ ավել:
Զգում եմ, որ դրությունը փոխել ձեր ուժերից վեր է, քանզի գործընթացը՝ հայ-թուրքական սիրախաղը մեծ թափ առած շարունակվում է… իսկ դաշնակցությունը խռովկան երեխու կարգավիճակում է հայտնվել, գերադասելով լռությունը:
Սահմանի բացման հիվանդագին սինդրոմով տառապող մեր նախագահն ապրիլի 24-ից հետո ընթացող հայ-թուրքական բեմադրությունից դեռ հետևություններ չի արել. իներցիայով թափ առած ներքաշվել է թուրքական խարդախ խաղի մեջ ու մտադիր էլ չէ հետ կանգնել ճանապարհի կեսից։ Իսկ դաշնակցական կուսակցությունը ժամանակ չունի ազգային խնդիրներով զբաղվել, քանզի քաղաքապետի ընտրություններն ավելի կարևոր են, իսկ ազգային խնդիրները չեն փախչի:
Խիստ եմ որակումներիս մեջ, ու թեկուզ ինչքան էլ փնտրեք արդարացնող հակափաստարկներ, բայց ցավոք այս է դառը ճշմարտությունը, որից պետք է հետևություններ անեք Հայաստանյան ՀՅԴ Գերագույն մարմնի պատասխանատուներ ու ձեր դիրքերը երբեք չփոխեք ո´չ մի պաշտոնի հետ, քանզի դուք սուրբ առաքելություն ունեք ձեր ուսերին ու ողջ ազգը մեծ սպասումներ ունի Ձեզանից:

ՍՈՆԱ ԱՐՇՈՒՆԵՑԻ -ԲՐՅՈՒՍԵԼ
(գրող-հրապարակախոս)

sona_arshuneci@yahoo.fr

Ասեմ, որ առաջին ռեակցիաս՝ միջադեպը կապեցի Ծառուկյան – Ադիբեկյան վերջին զարգացումների հետ. http://ditord.com/2009/05/07/gagik-tsarukian-vs-aharon-adibekian/

http://tsiranyan.wordpress.com/2009/05/03/police_armenia/#respond

I greet you with joy, because it’s honor for me to write you.
Real friend and virtue of Armenia I write to you with hope.
Dear Levon Hayrapetyan I’m asking for your help, I’m in an unexplainable quandary. Please forgive me my zeal and be patient with reading this, I must not disturb you and not even worthy to take your time but my situation is really too hard.
My name is Ofelia Abrahamyan and I live in Armenia, Sevan, street Nalbandyan, home 42, and apartment 105. Why I write you this? Because there is a big possibility that my family will stay without home because of many depts. My husband is a cripple from one hand and my daughters are six and four years old. My husband always worked hard for our family but now he can’t do anything because the bank is going to take our home for the depts. My husband was asked for many from his relative two years ago and we had money, which we had taken from someone else with percents, so we gave it to him but the relative didn’t return the money. So we couldn’t return it too, but we paid the percents for several months. At last we put in pledge home first to pay the dept which we already had and to have money to work. Then my husband took the money and went to Iran for trade and there happened something worse, he had some part of money in his hotel room and it was stolen.
I beg you for help! Please response to my voice and to voice of your heart. Please help me with money if you can. If you give money I promise to return it to you as soon as I start working. Even if you are not able to help me I still thank you for reading this. I pray for you and your family let you and your family is always wealthy and happy. Let God bless you in everything.

Is 2-rd mitq@ vor petutyan@ vstahel chi kareli shat jisht e. Da yerevi mi qich radical mitq e Hayastanum bayc vorpes libertarian da im hamozmunqneric mekn e.

Isk inq@, paron Zohrabiann el Hitleri het hamemateli chi. Bayc da voreve bani het inch kap uni, yes chem haskanum.