Բլոգերն ընդդեմ Աշոտյանի եւ օտարալեզու դպրոցների վերաբացման

Ինտերնետում վիրտուալ միտինգ է՝ Կրթության եւ գիտության նախարար Արմեն Աշոտյանի վերջին նախաձեռնության դեմ. – «Մենք՝ ներքոստորագրյալներս, կտրականապես դեմ ենք ՀՀ լեզվի մասին օրենքում կրթության եւ գիտության նախարարի առաջարկած փոփոխության նախագծին, որով նախատեսվում է Հայաստանում հայերի համար օտարալեզու դպրոցների վերաբացում»: – ասված է հայտարարության մեջ, որի տակ ստորագրել են շուրջ 300 մարդ՝ ինչպես գրողներ, արվեստագետներ, մտավորականության ներկայացուցիչներ, այնպես էլ հայկական ինտերնետային համայնքում ակտիվ երիտասարդներ, բլոգերներ։ – «Մենք՝ որպես հայ ազգի ներկայացուցիչներ խիստ վրդովված ենք, որ ԿԳ նախարարը, փոխանակ կրթական համակարգը ներկայիս բարձիթողի վիճակից, կաշառակերության ճահճից դուրս բերելու եւ հանրակրթական բոլոր առարկաների, այդ թվում՝ օտար լեզուների լիարժեք դասավանդումն ըստ գործող ծրագրերի ապահովելու, զբաղված է միասնական հայալեզու դպրոցը քանդելու ծրագրեր կազմելով», – հավելում են հայտարարության հեղինակները։

Այս հայտարարությունը միայն այսբերգի կատարն է. թեման իսկապես բուռն քննարկումների առիթ է դարձել հայկական  բլոգերում։ Հետաքրքիր է, որ պետական բյուջեի միջոցներով ռուսական դպրոցների վերաբացման դեմ են արտահայտվում բազմաթիվ ռուսալեզու հայ բլոգերներ՝ Սովետական շրջանի ռուսական դպրոցների շրջանավարտներ։

Լավագույն ռուսալեզու բլոգերից Օգոստոսը իր հոդվածում ամբողջացրել է ընդհանուր դրժգոհությունը։ – «1. Ի՞նչ է միջնակարգ կրթությունը. դա պետության պարտավորությունն է երկրում կայուն մարդկային զարգացում ապահովելու համար։ 2. Ի՞նչ է պետական լեզուն. դա այն լեզուն է, որը պետությունը, Սահմանադրության համաձայն, պարտավոր է պահպանել։ 3. Ի՞նչ է միջնակարգ դպրոցում կրթության հիմնական լեզուն. դա այն լեզուն է, որից վեցամյա երեխայի մոտ սկսվում է աշխարհընկալումը։ Եվ անկեղծ ասած՝ ինձ մինչեւ այժմ ոչ ոք համոզիչ փաստարկ չներկայացրեց, թե ինչո՞ւ պետք է հայկական պետության մեջ հայ երեխայի աշխարընկալման առաջնային լեզուն օտար լեզուն լինի։ Ավելին, ես չեմ հասկանում, թե ինչո՞ւ պետք է հայկական պետությունը ֆինանսավորի այդ երեւույթը պետական միջոցներով այն դեպքում՝ երբ հենց պետական լեզուն ամենաշատը պաշտպանության կարիք ունի»։

Քննադատություններին ի պատասխան՝ բլոգեր Փիղը, ով հիմնականում կողմ է արտահայտվում օտարալեզու դպրոցների վերաբացման օգտին, կազմակերպել է բլոգերների հանդիպում ԿԳ նախարար Արմեն Աշոտյանի հետ։ Աշոտյանը փորձել է բլոգերներին հանգստացնել՝ օտարալեզու կլինեն ընդամենը դպրոցների 2%, երեւանում օտար լեզվով դպրոցների թիվը չի անցնի 4-ից։ Սակայն ինտերնետային կրքերը, հանդարտվելու փոխարեն բորբոքվել են նոր թափով։ Քննարկումները շարունակվում են…

***

Անցած շաբաթ բլոգերում հայտնվեց մի տեսահոլովակ, որը շատերի մոտ լուրջ մտահոգությունների ու դժգոհության տեղիք տվեց։

Հոլովակում պատկերված են ապրիլի 24-ին Վաշինգտոնում Թուրքիայի դեսպանատան դիմաց տոնական երաժշտության հնչունների տակ հակահայկական բովանդակությամբ ցուցապաստառներ պարզած երիտասարդներ։

Հայ բլոգերները դատապարտում են այս ակցիան։ «Ես զզվանք ու տագնապի զգացում ապրեցի», – գրում է Անզիփփդ բլոգը։ – «Ես կարող եմ հասկանալ, երբ տեսնում եմ մի խումբ թուրքերի, ովքեր բողոքում են Ցեղասպանությունը ճանաչելու հայերի ջանքերի դեմ։ Բայց ինչպե՞ս կարելի է «տոնել» եւ պարել զոհերի մահվան հիշատակի օրը, նույնիսկ եթե դու դրան չես հավատում։ Այս «տոնակատարության» մասնակիցները պարզապես հիվանդ են։ Սա նույնիսկ ծայրահեղ ազգայնականների մակարակից էլ ցածր է»։

***

Մինչ Հայոց Ցեղասպանությունը ճանաչող բանաձեւեր են ընդունվում Հայաստանից հեռու ընկած Շվեդիայում եւ ԱՄՆ–ում, մեր հարեւան երկիրը՝ եղբայրական Վրաստանը, Կոռնելի Գլաս բլոգի խոսքերով ասած՝ Հայոց ցեղասպանությունը «ցրելու» պատճառներ է որոնում։ Բլոգի փոխանցմամբ, Վրաստանի խորհրդարանի մի պաշտոնյա՝ Դավիդ Դարչիաշվիլի անունով, հայտարարել է, որ Հայոց ցեղասպանության ճանաչման հարցը նախ պետք է քննարկեն երկրի «ակադեմիական շրջանակները»։ Կոռնելիյ Գլասը գրում է. – «Վերը ասվածից կարելի է ենթադրել, որ Վրաստանը գտնվում է երկիր մոլորակի հակառակ կողմում, Հայաստանից հեռու»։ Գրառման տակ Ռոկայան նկատում է. – «Պարզապես Վրաստանը շատ, չափազանց շատ քնքուշ վերաբերմունք ունի Թուրքիայի հանդեպ»։

***

Հարեւան Վրաստանին է անդրադարձել նաեւ Բանաձեւի բլոգը. – «Եթե վերջերս գործի բերումով գնացել եք մեր քաղաքի որեւէ անձնագրային բաժին, ապա հաստատ, կհասկանաք, թե ինչի մասին եմ խոսում: Հերթ է ամեն տեղ: Բոլորն ուզում են ստանալ ՀՀ անձնագիր: Այդ հերթում կանգնածներն ունեն անձնագիր, բայց ոչ հայկական: Նրանց մեծ մասը մեր հարեւան, եղբայրական Վրաստանի քաղաքացիներ են: Այսինքն, ախալքալակցիներ են, մի խոսքով` ջավախցիներն ուզում են ՀՀ քաղաքացի դառնալ»: Խնդիրն այն է, պարզաբանում է բլոգը, որ 2008 թվականի ռուս–վրացական պատերազմից վիրահայերին, որպես Վրաստանի քաղաքացիներ, չէր թույլատրվում մուտք գործել եւ աշխատել Ռուսաստանում: «Իսկ երկքաղաքացիությունն իսկական փրկություն էր: Հայկական անձնագրով ջավախցիները նորից կկարողանան մեկնել ՌԴ՝ «Խոպան»։ Այդպես էլ գոյանում են անձնագրայինի հերթերը։

***

Սկսած 6-րդ րոպեից։ Շարունակությունը՝ այստեղ։

About these ads